Gaat het slecht op je werk of ben je zelfs je baan kwijtgeraakt? Zit je financieel aan de bodem? Heb je problemen met je partner of familie? Of misschien zelfs ruzies? Laten je vrienden je in de steek? Heb je het gevoel dat je nergens goed voor bent? Lijkt het alsof alles in je leven mis gaat?
Stop met zielig zijn! Er is nu een oplossing! Kijk het filmpje hieronder:



Ik zag het een tijdje terug voor het eerst. In het begin vond ik het wel schattig en grappig, maar hoe meer je er over na begint te denken, hoe meer 'waar' het idee wordt. Het is de meest effectieve manier om tegen jezelf te zeggen dat sommige dingen niet belangrijk zijn, of op zijn minst niet zo erg als ze lijken. En het is op heel veel zaken van toepassing. Het is het antwoord op heel veel tegenstrijdigheden in ons leven. Hieronder een een stukje van de website http://www.thefuckitway.com:

Saying 'Fuck It' is like massage for the mind - relaxing you, releasing tension, giving up on things that aren't working.
John C. Parkin argues that saying Fuck It is a spiritual act:
That it is the perfect western expression of the eastern ideas of letting go, giving up and finding real freedom by realising that things don't matter so much (if at all).
This is The Fuck It Way.
It works very simply: if you're feeling stressed about something, say 'Fuck It'… you feel instantly better.

Wat ik mij dus afvraag is: zouden wij door deze westerse expressie een vergelijkbare staat van verlichting kunnen bereiken zoals die in de meeromvattende oosterse technieken wordt bereikt? Is het zeggen van 'Fuck it' een klein stapje richting Nirvana, of is het gewoon een oppervlakkige ontlader van stress? 


http://www.thefuckitway.com

Ik moet iets bekennen. Ik ben nogal verslavingsgevoelig. Dat heeft doorheen mijn jeugd geresulteerd in een haat-liefde-verhouding met alcohol. Ik drink graag, en als ik drink, dan drink ik het liefst zo veel mogelijk. Na één biertje krijg ik een bepaald signaal in mijn hersens, wat door mij wordt ervaren als de drang om net zo lang door te drinken tot ik niet meer kan.
Ik zeg niet dat ik een alcoholist ben, want dat ben ik niet. Ik zou er geen problemen mee hebben om nooit meer te drinken, lichamelijk niet en geestelijk niet. Het is alleen dat ene biertje dat mijn liefde voor alcohol aanwakkert, waardoor het voor mij vaak het ene of het andere is: nuchter of stomdronken. Een gulden middenweg is er voor mij niet, en iets met mate consumeren is mij volkomen vreemd.

Wanneer ik nuchter ben, ben ik een nadenkend persoon. Zó nadenkend dat het me vaker tegenhoudt in mijn leven dan helpt. Ik denk te veel na voordat ik iets doe, waardoor ik vaak eigenlijk niet aan het daadwerkelijke doen ervan toe kom. Er is altijd wel een andere gedachte die zich er weer tussen weet te proppen.
Als ik mij in een groep bevind, dan ben ik een stille jongen. Ik heb weinig te vertellen omdat ik het nut er niet van in zie om anderen op de hoogte te stellen van wat er in mijn hoofd gebeurt. Ik bevind mij op de achtergrond en observeer het groepsgedrag, in plaats van dat ik er actief aan mee doe. En ik vind het prima zo.
Ik leid wat dat betreft een saai leven maar in mijn hoofd is het een circus van gedachten, mijn eigen fantasiewereld waarvan ik de maker ben, en waarin ik de hoofdrol speel. In gedachten ben ik een held, maar in werkelijkheid een nietsnut.

Dat verandert wanneer ik genoeg drank heb gehad. Mijn hersens sluiten zich als het ware af (zo erg zelfs dat ik me vrijwel elke keer na een dronken avond niets meer kan herinneren). Ik word schaamteloos, impulsief, en een idioot. Ik weet dat ik de grootste lol kan hebben als ik dronken ben, en terwijl ik nuchter vaak koud en afstandelijk ben, word ik met enige hoeveelheid alcohol een enthousiast, spontaan en liefdevol mens.
Daarnaast kan ik met drank op ontzettend zelfverzekerd zijn in het bijzijn van mensen van het andere geslacht. De normale tegenwerkende gedachten die ik heb als ik nuchter ben (ben ik wel interessant genoeg? Zou ze het vervelend vinden dat ik tegen haar praat? Zou ze mij niet gewoon een sukkel vinden?) zijn ineens weg, en ik durf bijna alles te zeggen en te doen zonder enige vorm van schaamte. Het is een heerlijk gevoel dat de barrières die in nuchtere toestand tussen mij en meisjes staan ineens wegvallen, en dat ik ineens meer durf.
Het is een vervelende gedachte dat die persoonlijke eigenschap enkel op mij van toepassing is wanneer ik alcohol tot me heb genomen. Dat is ook voornamelijk de reden waarom ik mij regelmatig laat gaan, omdat het mij genoeg lef geeft om gewoon een idioot te durven zijn.

Mijn leven zonder drank is een saai en duf leven. Maar omdat ik na mijn roemruchte dronkenschappen vaak brak in lichaam en geest ben, en een flink geheugenverlies heb, waardoor ik de leuke avond niet meer kan herinneren (wat heeft het dan voor zin, hoor ik je denken), probeer ik mij toch in te houden, en ben ik al meer dan een maand niet dronken geweest.

Ik voel me dus lichamelijk fit en geestelijk helder, maar ik mis de dronken mij. Ik mis de schaamteloosheid, de brutaliteit, het enthousiasme, de lichtgeestigheid, en de ongedwongen gevoelens van liefde die in dronken toestand vaak hun slingerende weg naar buiten weten te vinden. Ik ben gelukkig, maar ik geniet niet optimaal van het leven als ik niet gedronken heb, en dat frustreert me. Hoe zou ik ooit de vrije levensgenieter kunnen worden zonder drank als hulpmiddel? Wie heeft er advies voor mij?  

 "Het advies om mijn stoornis te accepteren neem ik niet serieus." - Woem

Na nog geen dag op deze site aangemeld te zijn, lees ik al een zin waarvan ik vind dat 'ie getuigt van veel wijsheid, want in mijn ogen is het accepteren van persoonlijke eigenschappen dé basis die je nodig hebt om jezelf te kunnen ontwikkelen, te kunnen groeien.

Je hoort mensen zo vaak zeggen: "Zo ben ik, en je accepteert me maar zoals ik ben." En dat is prima, wanneer die mensen tevreden zijn over zichzelf, en zichzelf accepteren, dan is er niks aan de hand. Maar wat als de mensen die dat zeggen eigenlijk zelf ontevreden zijn over de eigenschappen waarvan ze vinden dat anderen ze maar moeten accepteren? Hebben zij wel de mogelijkheid om die eigenschappen te veranderen, als ze denken dat ze zijn zoals ze zijn, en er niks aan vált te veranderen?

Het moment dat je je eigen karakteristieke eigenschappen accepteert, zul je veel van de mogelijkheid om ze te veranderen verliezen. De drang om jezelf te ontwikkelen wordt immers voornamelijk gevoed door motivatie, en de gedachte dat het mogelijk is, dat het kán. Want als je daadwerkelijk gelooft dat iets niet kan, dan zal het je ook nooit lukken.

Het is belangrijk dat je hierbij wel beseft dat de oorzaak en de verantwoordelijkheid voor deze eigenschappen (en gevoelens, als je wilt) volledig binnen jezelf ligt. De enige manier om iets aan jezelf te doen, om het bij de bron aan te pakken, is beseffen dat je volledige macht over de oorzaak hebt. Geef een ander nooit de schuld van je stoornissen, complexen, eigenschappen en gevoelens. Wanneer je dat doet leg je de oorzaak bij iemand anders, en verlies je dus de macht om de oorzaak aan te pakken. Je kunt anderen niet veranderen, maar jezelf wel.

Die dingen in acht nemende, dat wij volledige macht over ons eigen persoonlijkheid hebben, kun je dus in principe zeggen dat wij zijn zoals wij willen zijn. In de praktijk is het vaak heel anders, want wij zijn immers mensen, sociale wezens, die worden gevormd door onze omgeving, ons referentiekader, en wij worden onder sociale druk gedwongen te conformeren, al van kinds af aan. En alsof het op natuurlijke wijze gebeurt, nemen wij bepaalde rolpatronen aan, in tegenspraak met wat voor droom of passie ook maar diep binnen in ons zit of zat. Wij offeren stukjes van onszelf op om erbij te horen en geaccepteerd te worden.

Maar het is mogelijk. Wanneer je beseft dat je persoonlijkheid voor een groot deel is gebaseerd op irrationele impulsen, kun je ze leren herkennen. En je kunt ze wegwerken wanneer je de logica ziet die bewijst dat sommige eigenschappen gewoon vastgeroeste gewoontes zijn die nergens op slaan. Op dat moment kun je ze vervangen door nieuwe, betere principes en waarden. Principes die voor ons werken, en die gewoon logisch zijn. En waarden die bij ons passen, die ons gelukkig maken.

Natuurlijk kunnen wij niet putten uit een bron van kennis die groter is dan alles wat wij ooit hebben geleerd, maar elk mens is in staat om logisch na te denken. En logica komt veel verder dan wat je ooit hebt geleerd. Je moet het immers zelf snappen om er naar te leven. Het is niet voor niets dat de meeste psychologen gewoon mensen zijn die goed logisch kunnen nadenken, en weten wanneer ze die logica moeten toepassen. Maar dat kan je zelf ook, als je wilt.

Het is achterlijk om te denken dat de basis voor ons eigen geluk ligt in de wereld om ons heen, en hoe anderen over ons denken. Het is stom om te denken dat onze persoonlijkheid ook maar enigszins gebonden is aan regeltjes die wij zelf níet bepalen.

 Hallo iedereen,

Ook ik heb eindelijk besloten mij hier aan te melden om mijn hersenspinsels zo eloquent mogelijk te verwoorden in een weblog. Mijn persoonlijke reden hiervoor is simpelweg mijn ei kwijt te kunnen; mijn gedachten een plekje te geven. Ik heb ervaring met het schrijven van verhaaltjes en gedichtjes maar het schrijven van een weblog is nog volkomen nieuw voor mij. Desalniettemin heb ik genoeg zelfkennis om te weten dat ik overal wel een mening over heb, en aangezien ik die graag predik is een weblog natuurlijk een ideale uitkomst.

Laat ik even wat over mijzelf vertellen. Ik ben een jongen van 25 jaar uit friesland, mijn echte naam en woonplaats en dergelijke hou ik liever geheim. Mijn hobby's zijn voornamelijk lezen en schrijven. Qua schrijven maak ik graag verhaaltjes of gedichtjes met een achterliggende gedachte, afhankelijk van waar ik op dat moment in mijn hoofd mee bezig ben. Qua lezen verdiep ik me graag in romans die een sterke filosofische boodschap bevatten. Mijn motto is eigenlijk: als je na het lezen van een boek niets wijzer bent geworden, dan is het een slecht boek.

Andere tijdverdrijvende bezigheden van mij zijn films kijken en muziek luisteren. Wat films betreft geldt hetzelfde als met boeken; het moet een educatieve meerwaarde hebben. Wat muziek betreft hou ik eigenlijk overal wel van, van bands als Strapping Young Lad en Heaven Shall Burn tot componisten als Liszt en Paganini. Verder heb ik niet zoveel standaard interesses, omdat ik het liefst bezig ben met het ontwikkelen van mijn eigen wezen in positieve zin, en de meeste onzin in deze wereld doet vaak het tegenovergestelde. Toch heb ik een gezonde honger naar alles wat ook maar enigszins wonderbaarlijk is.

Ik probeer zo snel mogelijk een stukje met inhoud te plaatsen. Schroom niet om te reageren en gekke vragen te stellen, behalve mijn identiteit heb ik hier uiteraard niets te verbergen.

Groetjes,

Libertine

hoi